Wsparcie
Jak mogę pomóc?
Nie wszystkie rzeczy, o których chcę z Tobą rozmawiać, znam wyłącznie z książek.
Znam też życie.
Sama doświadczyłam zaburzeń lękowych. Wiem, jak to jest, kiedy lęk zaczyna zajmować coraz więcej miejsca, kiedy ciało reaguje szybciej niż rozum i kiedy zwykły dzień potrafi stać się ogromnym wysiłkiem.
Wiem też, czym jest farmakoterapia i jak wiele emocji może towarzyszyć decyzji o sięgnięciu po pomoc.
Wiem, czym jest strata najważniejszych osób.
Wiem, czym jest żałoba, tęsknota i pustka, której nie da się po prostu „przeczekać”.
Towarzyszyłam również bliskim osobom w walce z chorobami nowotworowymi.
Widziałam strach, bezsilność, zmęczenie, ale też ogromną nadzieję. Tę, która czasem pojawia się nawet wtedy, kiedy jest już bardzo trudno.
I wiem, jak bardzo choroba dotyka nie tylko osoby, która choruje, ale również tych, którzy są obok.
Te doświadczenia nie sprawiają, że wiem, co przeżywa każdy człowiek.
Wręcz przeciwnie.
Nauczyły mnie, że każdy przeżywa swoje życie inaczej i że nie ma jednej właściwej reakcji na stratę, lęk, chorobę czy kryzys.
Dlatego kiedy spotykam się z drugim człowiekiem, nie chcę go naprawiać.
Chcę go poznać.
Mogę Ci towarzyszyć, kiedy:
- zmagasz się z zaburzeniami lękowymi, lękiem, napięciem lub nadmiernym zamartwianiem się,
- przeżywasz obniżony nastrój albo inne trudności związane z nastrojem,
- jesteś w kryzysie emocjonalnym,
- przeżywasz żałobę, stratę lub rozstanie,
- choroba nowotworowa dotknęła Ciebie albo kogoś, kto jest Ci bliski,
- towarzyszysz bliskiej osobie w chorobie i potrzebujesz miejsca na własne emocje,
- masz ADHD i próbujesz lepiej zrozumieć siebie oraz odnaleźć swój sposób na codzienność,
- masz poczucie zagubienia i trudno Ci odnaleźć własny kierunek,
- masz trudność z granicami, relacjami lub rozpoznawaniem własnych potrzeb,
- jesteś przeciążony i masz wrażenie, że cały czas musisz „dawać radę”,
- stoisz przed ważną zmianą lub decyzją,
- czujesz się samotnie i po prostu chciałbyś z kimś spokojnie porozmawiać.
Czasem warto zajrzeć trochę głębiej
W zależności od potrzeb mogę korzystać również z ustrukturyzowanych wywiadów i kwestionariuszy psychologicznych.
Przy ADHD u osób dorosłych pomocny może być DIVA-5 — ustrukturyzowany wywiad diagnostyczny dotyczący ADHD.
W przypadku potrzeby pogłębionej oceny pod kątem zaburzeń osobowości można wykorzystać SCID-5-PD — ustrukturyzowany wywiad kliniczny do oceny zaburzeń osobowości.
Kwestionariusze i wywiady są dla mnie ważnymi narzędziami, ale nie patrzę na człowieka wyłącznie przez wynik.
Są pomocą. Dają dodatkową perspektywę i pomagają lepiej zrozumieć to, z czym przychodzisz.
Najważniejsza nadal pozostaje rozmowa — Twoja historia, Twoje doświadczenia i Twoja codzienność.
Bo człowiek to zdecydowanie więcej niż kilka zaznaczonych odpowiedzi.
Może więc nie musisz jeszcze wiedzieć, czego dokładnie potrzebujesz.
Możesz po prostu przyjść i powiedzieć:
„Nie wiem, co dalej.”
Nie będziemy od razu szukać całej mapy.
Zobaczymy, gdzie jesteś teraz.
A potem — mały krok.
I kolejny.
Bo nie zawsze musimy znać całą drogę.
„Czasem wystarczy ktoś, kto przez kawałek pójdzie obok.”
I może właśnie tego potrzebujesz teraz — nie kolejnej osoby, która powie Ci, co masz zrobić, ale kogoś, przy kim możesz na chwilę odłożyć plecak.